Η ιστορία του άλμπουμ “Howlin’ Wolf’s London Sessions” ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1968 στο San Francisco σε μιά συναυλία των Cream στο Fillmore Auditorium. Ο Norman Dayron που ήταν παραγωγός για την Chess Records ζήτησε απ’ τον Clapton να κάνει ένα δίσκο με τον Howlin’ Wolf. Ο Clapton αφού επιβεβαίωσε οτι ο Dayron ήταν αυτός που έλεγε συμφώνησε. Έπρεπε μόνο να βρεθούν ημερομηνίες που να βολεύουν τόσο τον Clapton όσο και τον Wolf.

Λίγο αργότερα μέσα στον χρόνο όμως οι Cream διαλύθηκαν και ο Clapton άρχισε τρεχάματα για να δημιουργήσει τους Blind Faith με τους Steve Winwood, Ginger Baker και Rick Grech. Έτσι χρειάστηκε να φτάσει ο Μάιος του 1970 για να πραγματοποιηθεί η ιδέα.

Η συμμετοχή των Ringo Starr και Klaus Voormann μετά από κάποιες δοκιμές απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων (ένα μόνο τραγούδι υπάρχει με την συμμετοχή τους) καθώς οι προαναφερθέντες δεν έδεναν καθόλου με το blues. Έτσι ο Clapton φώναξε τους Charlie Watts και Bill Wyman των Rolling Stones που είχαν κάνει χιλιόμετρα στα blues. Κάποια στιγμή πέρασε κι ο Mick Jagger απ’ το στούντιο.

Η ηχογράφηση τέλειωσε. Ο Dayron πήρε τις ταινίες στα στούντιο της Chess στο Σικάγο και έκανε εκτεταμένο overdubbing. Προστέθηκε ο Hubert Sumlin που ήταν ο κιθαρίστας του Wolf και επίσης ο πιανίστας Lafayette Leake ο μπασσίστας Phil Upchurch αλλά και ο Steve Winwood που εκείνη την περίοδο ήταν στις Ηνωμένες Πολιτείες με τους Traffic. Προστέθηκαν ακόμη και πνευστά, ο δίσκος ολοκληρώθηκε και τελικά κυκλοφόρησε στις 21 Αυγούστου 1971.

Παρ’ ότι είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει το απαραίτητο δέσιμο μεταξύ των μουσικών και παρ’ όλο που ό ίδιος ο Clapton δεν είχε την καλύτερη άποψη για το όλο εγχείρημα, δεν παύει να αποτελεί μια ιστορική συνάντηση ενός θρύλου των blues με young guns της βρετανικής ροκ σκηνής της εποχής.

Ο Howlin’ Wolf “έφυγε ” το 1976.

Μετά από 47 χρόνια απ’ την 1η κυκλοφορία του, το ” Howlin’ Wolf London Sessions” αξίζει να ακουστεί από νέους για να το γνωρίσουν και από παλιούς για να το ξαναθυμηθούν.